Doorzetten en ontwikkelen: Hilbert Naberhuis vindt zijn weg!

Hij is achtendertig jaar, Hilbert Naberhuis, heeft een MBO-diploma op zak, een rijbewijs, is hoofdtrainer van DAVO 1, werkt als beheerder bij de Deventer Hockey Vereniging, heeft een fijn huis, is trotse oom van twee neefjes en een nichtje en is dit jaar Stadsprins Hanze XXVII van Stokvissengat. Maar de route naar dat leven van nu is niet altijd zonder hobbels geweest.

Hilbert: ‘Ik kom uit een warm, fijn gezin met twee oudere zussen en lieve ouders. Maar op school ging het niet zo lekker, ik voelde me er niet thuis en voelde me klein gehouden. Mijn moeder trok vaak aan de bel en zei dan: “Er is wat met die jongen”, maar daar werd niks mee gedaan. Dus ging ik na de basisschool naar het praktijkonderwijs.’
Ook daar heeft hij het niet heel fijn, maar niemand weet precies hoe dat komt. ‘Ze zeiden altijd tegen mij: “Jij kan nooit een opleiding afronden”, en ja, dat doet wel echt pijn. Want je gaat met een achterstand de arbeidsmarkt op. Ik was heel graag opgeleid tot iets wat ik leuk vind om te doen.’

Voetbal
Buiten school heeft hij het prima naar zijn zin. Hij voetbalt bij SV Colmschate ’33 en doet daar – als hij wat ouder wordt – ook veel vrijwilligerswerk. Van ballen oppompen tot het trainen van jonge spelertjes en het fluiten van wedstrijden. Voor dat laatste volgt hij een opleiding en is dan regelmatig te vinden als scheidsrechter bij andere verenigingen.

Diagnose
In die eerste jaren na school komt er regelmatig iemand bij Hilbert en zijn ouders thuis om te kijken hoe Hilbert geholpen kan worden. Dat leidt na onderzoek uiteindelijk tot een diagnose: Hilbert heeft een autismespectrumstoornis (ASS). ‘Daar was ik blij mee’, aldus Hilbert. ‘Het was fijn om te weten waarom het op school en met werk niet altijd lukte, nu konden we er iets mee doen. Had ik het maar eerder geweten, dan had ik meer gekund. Dat vind ik nog steeds jammer en doet ook nog steeds pijn!’

MBO-diploma
Na zijn schooltijd gaat hij aan de slag bij KonnecteD (toen nog Sallcon) en krijgt daar al snel een vast contract. Hij gaat op zichzelf wonen, met professionele, ambulante ondersteuning. Eerst drie keer in de week, maar dat is langzamerhand afgebouwd naar één keer per week en mogelijk gaat dat naar een keer per twee weken. Hij werkt bij verschillende werkgevers en behaalt een MBO-1 diploma in de fietstechniek. ‘Ik wilde laten zien dat ik het wél kon, een opleiding afmaken’, vertelt hij vol vuur. ‘Het uiterste uit mezelf halen, bewijzen dat ik echt wel wat kan!’ Uiteindelijk resulteert dat in het behalen van een MBO-3 diploma als eerste fietstechnieker. Bij diverse fietsenzaken gaat hij aan de slag, maar steeds loopt hij vast op zijn werktempo en is er toch geen plaats meer voor hem. ‘Ik vind fietsen maken hartstikke leuk, en in het begin vindt een werkgever het prima als je nog niet zo snel bent, maar op een gegeven moment moet het toch geld opleveren. En dan ervaar ik te veel stress en druk.’

Op zijn plek
Na nog een paar werkuitstapjes, onder andere naar de beveiliging vinden ze bij KonnectD een plek voor hem als beheerder bij de Deventer Hockey Vereniging (DHV). Daar werkt hij nu bijna een jaar. ‘Ik doe vooral het onderhoud binnen’, legt hij uit. ‘In het weekend als iedereen komt sporten, moeten de kleedkamers en de kantine piekfijn in orde zijn, daar zorg ik voor. En natuurlijk doe ik ook andere dingen, zoals het onderhouden van de velden.’

Wielrennen
Naast zijn werk blijft Hilbert actief. Hij fluit als scheidrechter een heel weekend bij de Special Olympics bij het voetbaltoernooi. Bij SV Colmschate ’33 heeft al kennis gemaakt met aangepast voetbal en hij geniet enorm van dat weekend. Als sport zocht hij een andere uitlaatklep: hij gaat fietsen. Koopt een oude racefiets en haakt aan bij de tourritten van WSW De Zwaluwen. Maar wil eigenlijk ook wel wedstrijden rijden. ‘Ik wist dat ik dat bij een regulier team waarschijnlijk niet zou kunnen en ben gaan zoeken op de website van Special Olympics Nederland. Daar is wielrennen een Olympische sport!’
Vader Gerrit wil zijn zoon heel graag helpen en 2010 doet Hilbert voor het eerst mee aan de Special Olympics Nationale Spelen onder de vlag van de Deventer Sportploeg. Inmiddels is hij vele wedstrijden en nog meer medailles verder. Er komt een trainer die WSV de Zwaluwen helpt om een complete wielrenploeg op te zetten voor aangepast sporten. Zonder Hilbert was dat waarschijnlijk niet gebeurd. ‘Dat heb ik aan mijn vader te danken hoor!’, glundert hij. ‘Zonder hem was ik nooit zover gekomen!’

Gezelligheidsmens
Drie jaar geleden stopt hij met wielrennen, want het is niet goed meer te combineren met werk, opleiding en vrijwilligerswerk. Want inmiddels is hij hoofdtrainer bij het eerste elftal van DVV DAVO (ook daarvoor heeft hij de benodigde papieren gehaald) en heel actief betrokken bij de Deventer carnaval.
‘Ik ben een gezelligheidsmens’ lacht hij. ‘Ik vind het leuk om dingen samen te doen. Carnaval is zoiets. Al een jaar of dertien ben ik daarmee bezig. Drie jaar geleden heb ik me aangemeld als stadsprins en vorig jaar vroegen ze of ik nog steeds belangstelling had. Nou, dat had ik zeker!’ Als Stadsprins Hanze XXVII zet hij in op het verbinden van de mensen in Deventer. Want dat is belangrijk voor Hilbert. Dingen sámen doen, niet ik, maar wij en ons. Als prins mag hij een goed doel aanwijzen. Hij bedenkt een carnaval-embleem dat elke carnavalsvierder in Deventer kan kopen. De opbrengst gaat naar zijn goede doel. ‘Dat kan er natuurlijk maar één zijn voor mij: De Deventer Sportploeg. Die heeft mij heel veel gebracht en ik gun andere sporters daar ook een fijne tijd.’ De actie brengt maar liefst € 5.444 op. Op dinsdagmiddag 17 februari reikt Prins Hanze de XXVII de cheque uit. Met een beetje vochtige ogen. ‘Een bizar bedrag’, noemt hij het zelf. ‘Dat heb ik toch maar mooi bereikt!’

Naschrift: Op 3 maart is Gerrit Naberhuis, de vader van Hilbert, overleden.
Zijn ‘In memoriam’ staat op deze website.